Home

Het was begin 2009. Ze woonde in Leiden, had twee talenstudies afgerond en een eerste baan uitgeprobeerd. Precies het soort moment waarop de meeste eindtwintigers overstappen naar een tweede baan, een huis kopen en zich ergens permanent vestigen. Maar niet zij. Zij dacht na over avontuur. Over de wereld ontdekken. Over nóg meer talen leren. Over ervaring opdoen om, later als ze groot is, ergens in de wereld haar eigen talenschool te kunnen starten.

Niet alleen dacht ze erover na, ze sprak er ook over. Met vrienden, met familie, en met andere mensen die ook het avontuur hadden gezocht. In het begin moedigde iedereen haar aan, zoals je dat nu eenmaal doet bij dagdromende fantasten. “Leuk idee, ik hoor het wel als het zover is.” Toen ze er op steeds serieuzere toon over begon te spreken, en zelfs spullen begon weg te geven, ging haar omgeving zich toch enigszins zorgen maken. Dingen weggeven doe je alleen maar als je erg drastische besluiten aan het nemen bent, was hun gedachte.

Ze hadden gelijk. Want ze deed al haar bezittingen weg en hield een klein tasje over, met daarin reiskleding en een outfit om in te solliciteren. Vervolgens boekte ze een treinreis van Moskou naar Beijing, en vertrok. Voor onbepaalde tijd, naar onbepaalde bestemming. Met een diploma Engels en Japans kon je ergens in de wijde omtrek van Beijing vast wel aan de slag, was haar gedachte. Ze ging, in haar eentje, de vrijheid en het ongewisse tegemoet.

Haar eerste eindpunt, Beijing, was geen gemakkelijke keuze. Het is een stad die in de winter, toen ze er aankwam, bar koud is, en in de zomer snikheet. Er hangt bijna altijd een dikke laag smog over de stad en de metropool kan het zich nog niet veroorloven zich een wereldstad te laten noemen. Waar de meeste wereldsteden de kosmopoliet een universeel gemaksniveau bieden, met op iedere straathoek take-awaykoffie, wifi en engelstalige service, is Beijing anders. Typisch Chinese gewoonten als rochelen, bijvoorbeeld, zijn er zelfs na de Olympische Spelen nog niet helemaal uitgebannen.

Maar het is ook een stad die, met dat Olympisch vuur van 2008, in een stroomversnelling is geraakt. Alles kan, alles mag en iedereen wil alles. Waar je op de ene straathoek nog publieke hurktoiletten treft, vind je op de volgende een Apple store. Ernaast, in een barretje in een hutong, eet je voor 50 cent je buik rond, en ertegenover haal je bij de Starbucks voor 4 euro een Cafe Americano. Wanneer je daar naar buiten loopt, wordt je een -ogenschijnlijk echte en splinternieuwe- iPhone 4s aangeboden voor omgerekend 100 euro.

Deze stad vol stroomversnellingen bleek een voltreffer. Haar zorgvuldig voorbereide pitch landde op vruchtbare bodem, temidden van de hutongs en voortrazende modernisering. Ze vond er een plek om te wonen en een plek om te werken. Als docente Engels aan Chinese studenten leerde ze er de mores van de Chinese jonge middenklasse. Met hard werken en haar blik voorwaarts klom ze steeds een beetje verder op in de wild-westhiërarchie van het talenonderwijs in China en kreeg een baan en opleidingstraject aangeboden bij de internationale school in Beijing, als docente Nederlands. Natuurlijk miste ze haar familie en vrienden. Maar ze had inmiddels geleerd dat alles zijn prijs heeft. “Ik heb hiervoor gekozen en dan moet je accepteren dat niet altijd alles leuk is.”

In Juli 2012 gaf ze definitief haar jawoord. Aan haar nieuw verkozen leven, maar vooral aan haar in Beijing gevonden liefde: een Russische Israëliër met eenzelfde talenknobbel en ondernemersgeest als zij. Hij had haar toen, in 2009, geholpen met haar eerste appartement. En met haar zoektocht naar banen. Zij vond hem in het begin een beetje een know-it-all-type, met al zijn wijsheid over de jaren dat hij al in Beijing woonde. En hij, op zijn beurt, vond haar moed en doorzettingsvermogen in het begin wat intimiderend. Daarom duurde het een tijdje voordat de eerste stap was gezet. Bovendien is er nog steeds onenigheid over wie hem nou eigenlijk zette. Hij herinnert zich dat zij destijds het initiatief nam, terwijl het volgens haar overduidelijk is dat hij háár aan het versieren was. Wat ze wel zeker weten, is dat ze samen durven te springen. In het diepe, de vrijheid van het leven tegemoet. Want niet de omstandigheden bepalen jou, maar jij bepaalt de omstandigheden.

Bái tóu dào lǎo!

Mogen jullie samen een lang leven hebben!

Deze diashow vereist JavaScript.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s